Zes jonge vaders spraken bij Pharos over vaderschap. Over de hobbels, mooiste momenten, zorgen, het gelukzalig gevoel en chronische vermoeidheid. Dat deden ze in een zaal met 25 professionals als publiek, om hen te inspireren bij het maken van plannen en beleid om vaders beter te helpen.
De bijeenkomst was onderdeel van het Spiegeltraject Vaderschap voor coalities Kansrijke Start.
“Soms zie je alleen maar problemen, kom je slaap te kort, kun je niet meer helder nadenken. Dan wil je heel hard wegrennen… Maar twee minuten later, als je kindje vrolijk naar je toe komt rennen, ziet de wereld er ineens weer heel anders uit. Er is als papa niets mooiers dan dat.”
Een vader tijdens de bijeenkomst
Alleen op de wereld
Zes vaders met heel verschillende achtergronden vertelden zes totaal verschillende verhalen. Maar er waren ook overeenkomsten. Zo hadden ze zich bijvoorbeeld voor en na de bevalling vaak alleen gevoeld. En slecht geïnformeerd. Veel zorg is gericht op de moeders. Vaders voelen zich bij gesprekken vaak spek en bonen.
Ook thuis is alles anders en moeten ze een nieuw plekje vinden. Zo verwoordde een vader zijn zoektocht: “De band tussen moeder en baby is zó mooi, zo natuurlijk. Dat is in de buik al begonnen. Daar kun je als vader niet aan tippen en daar wil je natuurlijk niet tussen komen. Maar wat is dan wel je plek?”
Wietze (26), vader van 2 jongens (2 jaar, en een baby van 4 maanden)
We waren met mijn vriendin na vier negatieve zwangerschapstesten en heel veel pijn eindelijk doorverwezen naar het ziekenhuis. Ze dachten aan een cyste op de eierstok. We gingen die dag naar huis met de boodschap dat ze zwanger was. De cyste… Dat was Jeppe… We hadden twee dagen de tijd te beslissen of we de zwangerschap wilden afbreken of niet.
Het was zó onwerkelijk. Dat je het maar met z’n tweetjes, zonder enige informatie, zonder enige begeleiding, moest uitzoeken. Mijn vriendin woonde heel klein, ik studeerde en had nog wat andere problemen. En dan heb je twee dagen de tijd om dé beslissing van je leven te nemen. Die twee dagen waren een rollercoaster, maar sindsdien is het niet veel rustiger geworden. Ik probeer mijn studie af te ronden en werk zes dagen in de week. En ik ben papa. Mijn vriendin is chronisch ziek, dus er komt veel op mij neer. Het is een flinke klus om alle ballen in de lucht te houden. Maar wat ik vroeger aan motivatie miste, heb ik sinds de geboorte van mijn kinderen wel.
Je rolt van het een in het ander. Je hebt eigenlijk nooit tijd om even goed na te denken wat er allemaal gebeurt. Je denkt dat het allemaal gewoon is. Dat het bij het vaderschap hoort. Dus deal je ermee, zonder vragen te stellen. Zonder hulp te zoeken. Als ik verhalen van andere vaders hoor, besef ik pas dat mijn verhaal, onze situatie niet gewoon is. Pas als je dat beseft, ga je op zoek naar professionele hulp.
Een ontmoetingsplek, een Vaderhuis
Die zoektocht naar een nieuwe rol, en naar hulp voor hun vragen: dat herkenden ze alle zes. Sommige gemeenten hebben inloopspreekuren voor vaders. Maar veel te weinig. De zes vaders pleitten voor een plek, voor een vaderhuis. Om te praten, ervaringen te delen, te ontspannen. Of om heel praktisch van een ander te leren hoe je een lamp kunt ophangen.
“In mijn opvoeding was er geen vader. Dus ook niemand die me dat soort huis- tuin en keukenklusjes heeft geleerd. Mijn vrouw verwacht dat ik dat gewoon kan. Niet dus. Maar het voelt heel verkeerd een andere man in huis te halen om dat te komen doen. Dat kan fricties geven. En het doet wat met je zelftrouwen”, vertelde een vader.