Aida’s verhaal laat zien hoe armoede, gezondheid en schaamte met elkaar verweven kunnen zijn. Ondanks tegenslagen vond ze de kracht om door te gaan en nu helpt ze anderen die in een vergelijkbare situatie zitten.
Op welke manier heb je de financiële benodigdheden van jouw gezin ondersteund?
“Ik stond voor een uitdaging: het opvoeden van mijn vier kinderen met beperkte financiële middelen en ernstige gezondheidsproblemen. Gelukkig kon ik soms geld lenen van mijn buurvrouw, die ook wel eens boodschappen voor ons meebracht. Maar toen mijn man iets overkwam en mijn uitkering stopte, werd de berg van schulden alleen maar groter. Ik durfde mijn familie niet om hulp te vragen, bang voor hun reactie. Als ze wilden langskomen, loog ik dat ik ziek was.”
“De rekeningen stapelden zich op en mijn gezondheid verslechterde. Ik ging naar de dokter voor mijn schouderklachten, maar er werd niets gevonden. ‘Stress zoekt zijn weg naar zwakke plekken,’ zei de dokter. Slapen lukte amper, en rusten al helemaal niet. De stress verminderde niet, vooral omdat ik me geen rust kon permitteren vanwege de financiële problemen en omdat ik de kosten van reizen naar medische afspraken niet kon dragen.”
“Uiteindelijk sleepte mijn buurvrouw me het huis uit. Buiten vergeet ik de pijn en laat ik mijn zorgen thuis. Ik ga nu vaak naar buiten omdat ik weet dat ik anderen kan helpen, net zoals mijn buurvrouw mij heeft geholpen.”
“Toekomstige moeders in mijn omgeving ervaren nog steeds veel schaamte. Ze willen niet openlijk kleding ophalen bij de Kledingbank waar ik vrijwilliger ben, uit angst om gezien te worden. Ze maken liever afspraken op momenten waarop ze weten dat er niemand anders aanwezig zal zijn, en ik respecteer dat.
Onlangs kwam er een man naar mij toe in de Kledingbank. Tijdens ons gesprek bleek dat hij ook in aanmerking kwam voor de Voedselbank. Hij was hiervan op de hoogte, maar durfde niet te gaan. Nu haal ik voedsel voor hem op en breng het bij hem langs om voor hem te zorgen. Maar uiteindelijk brengt schaamte je nergens.
Ik heb zelf ook veel schaamte gekend en durfde hier niet over te praten… Ik voelde me destijds gevangen. Mijn buurvrouw was de enige aan wie ik mijn verhaal durfde te vertellen.
Na het volgen van verschillende cursussen voel ik me nu veel zelfverzekerder. Ik ben nu degene die anderen aanmoedigt en zegt: ‘Kom op!’ Ik stimuleer moeders om mij heen om hulp te zoeken. Voor velen draait het om de veroordelingen van familie, vrienden en collega’s, maar ik kom voor hen op en laat zien dat ze niet veroordeeld moeten worden. Iedereen heeft zijn eigen verhaal.”
